Het Berenpaleis - Artikelen: De Sterrenhemel

08 September 2010

Navigatie

Klok

Evenementen

<< September 2010 >>
Ma	Di	Wo	Do	Vr	Za	Zo
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30

Geen evenementen.

Het Weer

Referers

Laatste Referers

www.google.nl

www.google.be

www.google.nl

startgoogle.startpagi...

Top Referers

65% www.google.nl

13% startgoogle.st...

6% jelle.berenpal...

3% www.google.be

3% www.stamboomzo...

Top 100 Referers

klik hier

Online Stats

Gasten online: 3
Leden online:
Geen leden online

geregistreerde leden: 31
ongeaktiveerde leden: 0
nieuwste lid: jwvs

Bezoekers vandaag:	169
Bezoekers online:	3
Max. online record:	23
Max. per dag:	1044
Bezoekers gisteren:	125
Bezoekers deze maand:	1491
Totaal aantal bezoekers:	450703

laaste 24h:

Banners

De Sterrenhemel

De Sterrenhemel

De grote beer Brom woont met zijn zoontje, Brammetje. In een warm hol in een groot bos. Het is een fijn bos waar genoeg eten te vinden is en met lekkere zachte plekjes onder de bomen met diep gras, waar je heerlijk kan liggen. Vader en zoon hebben het goed naar hun zin in het bos, ze hebben maar één verdriet.

De mamma van Brammetje was eens op zoek naar honing gegaan toen Bram nog heel klein was. Brammetje had pijn in zijn keel en zijn mamma wilde de honing om de pijn in zijn keel over te maken. Maar toen ze honing wegnam uit een bijen nest werd ze door zoveel bijen gestoken dat ze heel erg ziek werd en dood ging. Sindsdien zorgt de pappa van Bram alleen voor hem.

Vader en zoon hebben het goed met elkaar, ze spelen en dollen met elkaar en vader Brom leert zijn zoon van alles uit het bos. Er was maar één ding wat Brammetje niet mocht, zeuren dat hij honing wilde. Maar Brammetje snapte natuurlijk best waarom dat was en hij miste zijn mamma net zo als Brom het deed.

Op een warme zomeravond kwamen Brom en Brammetje terug bij hun hol. Brammetje had gespeeld met andere dierenkindertjes en Brom had een pijpje gerookt met andere vaders. Ze hadden hun buiken volgegeten met bessen en Brammetje was nu erg moe. Hij gaf zijn vader een dikke knuffel en ging achteraan in het hol op zijn slaapplekje liggen. Bram was nog lang niet moe en ging nog een tijdje voor de ingang van het hol zitten om naar de sterren te kijken.

Dat was iets wat Bram graag deed, nog een pijpje roken, naar de sterren kijken en een beetje mijmeren. Maar nu klonk even later het stemmetje van Bram achter hem. “Pappa, pappa Brom....ik kan niet slapen”. Rustig liep Brom naar Brammetje toe. “Wat is er zoon?”, vroeg Bram met zijn vriendelijke bromstem.

“Ik kan niet slapen, zeg ik toch” zei Brammetje. “Oh” bromde Brom, “Waarom kun je dan niet slapen? Heb je soms dorst?” “Nee, ik heb geen dorst,” trilde het berenstemmetje. “Maar ik ben een beetje bang.” “Waarvoor ben je dan bang, zoon?” verbaasde Bram zich. “Er is niets om bang voor te zijn?' “Ja maar ik ben zo bang van het donker en dat morgen de zon niet meer terug komt,” zei Brammetje en zijn onderlipje begon beetje te trillen.

“Ach Joh….” lachte Brom, “de zon is helemaal niet weg. Er zit nu alleen een gordijntje voor gedaan zodat de mensen en de dieren rustiger kunnen slapen en ze niet gewekt worden door het licht. Maar morgenvroeg gaat het gordijntje gewoon weer open hoor”. “Is het echt……? “aarzelde Brammetje. En hoe weet je dat dan?” “Kom maar eens mee” zei Brom en liep met zijn zoon naar de ingang van het hol, waar Brom net nog naar de sterren keek.

“Kijk goed mijn jongen”sprak Brom. “Het lijkt nu misschien wel donker, maar zie je al die lichtpuntjes niet, die door het gordijn heen schijnen?” Ja, die ziet Brammetje wel. “Wat zijn dat pappa Brom?” vraagt hij. “Zijn dat lantaarntjes?' “Dat zou je kunnen zeggen.” lacht Brom. “Maar dat zijn eigenlijk de sterretjes, Bram. Die schijnen door het gordijn heen om mensen en dieren die toch nog wakker zijn de weg naar huis te wijzen.”

Brammetje is helemaal onder de indruk. “Wie steekt die sterretjes aan, pappa Brom?” vraagt hij dan nog. Pappa Brom lacht een beetje triest. “Ik denk dat de beren die niet meer bij ons kunnen zijn dat doen,” zegt hij dan. “Zodat ze nog op ons kunnen passen.” “Oh, mamma ook?” vraagt Brammetje blij. “Welk sterretje is dan van haar?” Vader Brom zucht en wijst dan een grote heldere ster aan. “Daar Bram. Daar is mamma en zorgt zo nog een beetje voor ons.”

“En morgen haalt ze het gordijn weer omhoog zodat wij weer het bos in kunnen,” zegt Brammetje blij. “Mag ik nog even blijven kijken Pappa Brom? Naar de ster kijken van mamma? Mijn slaap is helemaal weg!” dat mag Brammetje, en Brom en Brammetje zitten zwijgend nog wel een uur naar de mooie sterrenhemel te kijken, voordat ze samen naar achter in het berenhol lopen om lekker te gaan slapen. Terwijl mamma op hen past.